CONFESSIONS OF A CHEATER - STAGE 2 PART 1

 

The Guy Next Door.

Part 1

Abed

Kakauwi ko lang galing sa trabaho. Maaga talaga akong umuwi ngayon dahil gusto kong bumawi sa boyfriend ko. Kaya nag early out ako sa trabaho para ipagluto siya ng paborito niyang spicy adobo. 

Alam kong nagtatampo ito sa akin dahil hindi ko nga ito napagbigyan kagabi. Malimit na lang kasi kaming magtalik ngayon. Bukod kasi sa stress at pagod sa work. Hindi ko talaga kasi kinakaya ang dambuhala niyang burat. 

Sobrang haba at taba naman kasi ng kargada niya. Kaya naman never pa namin nasubukan na maipasok iyon sa loob ng butas ko mula ng magkarelasyon kami. 

Sinusubukan ko naman. Promise. Pero nasasaktan talaga ako kapag pinapasok na niya ang ulo. Feeling ko mahahati talaga ang kaluluwa at katawan ko. Kapag pinilit niyang ipasok. 

Kaya ang love making namin ay laging nauuwi na lang sa CHUPAAN o Sabayang Pagjajakol. Maski kasi sa pag chupa ng burat niya ay nahihirapan ako. Sobrang laki kasi talaga. Walang halong biro. 

Ilang buwan pa lang ang relasyon namin ng mag desisyon kami na mag live-in na. Tutal mas pabor sa aming dalawa iyon, dahil mas malapit ito sa kanya-kanya naming trabaho. 

Wala naman kaming nagiging problema dahil nagmamahalan naman kaming dalawa. Yun nga lang medyo sablay ako at hindi napupunan ang pangangailangan niyang sekswal. 

Mamaya pang alas otso ang dating ni Niccolo. Nauuna kasi ako sa kanya lagi ng dalawang oras sa uwian. Kaya madalas ay ako talaga ang naghahanda ng hapunan namin. Bukod pa sa mas mahusay kasi akong mag luto kaysa sa kanya. 

Matapos kong mailabas ang mga pinamili kong rekado sa supermarket kanina ay nagbihis muna ako ng damit pambahay. Mamaya na lang rin ako maliligo, pag natapos na ako mag luto. 

Halos isang oras din ang itinagal ko sa kusina bago ako natapos. Nakapag saing na rin ako. Nakapaglinis din ng kaunti.

May isang oras pa ako bago dumating si Nic. Kaya matapos makapag pahinga ay naligo na rin ako. Kaya naman pag patak ng alas otso ay handa na ang lahat. Ang boyfriend ko na lang ang kulang. 

Bumili nga rin pala ako ng bulaklak at jco donut. Paborito rin niya kasi ito. Tiyak na mawawala agad ang tampo nun. Kapag nakita nito ang sorpresa na inihanda ko sa kanya. 

Kaya lang lumipas ang tatlumpung minuto ay wala pa rin ito sa condo namin. Ilang beses ko na itong minessage kanina sa text o sa messenger man at humingi ng sorry pero hindi ako nirereplyan nito. Panay seen lang ang ginagawa sa akin. 

Nauunawaan ko naman ang pagtatampo nito. Subalit ngayon lang ito na late ng pag uwi. Madalas kahit nagtatampo ito sa akin ay eksaktong alas otso ay nasa condo na ito. 

Marahil ay sobrang lalim na talaga ng tampo nito. Nag tiyaga pa rin akong mag hintay sa kanya. Nag message muli ako at humingi ng sorry. Hindi pa rin ito nag reply sa akin. 

Isang oras na ang lumipas ay hindi pa rin ito dumarating. Hindi na ako nakatiis at tinawagan na ito. Subalit naka ilang ring na at tawag na pero hindi nito sinasagot ang tawag ko. Hanggang sa hindi ko na ito macontact. Na lowbat na siguro ang phone nito. 

Naghihintay pa rin ako sa kanya. Aminado naman kasi ako na kasalanan ko at may pagkukulang ako. Inunawa ko na lang ang pagdaramdam na nadarama nito sa akin. Hanggang ang sa isang oras ay naging dalawa. Naging tatlo at apat na.

Nakatulog na nga lang ako sa sofa sa kakahintay sa kanya pero hindi pa rin ito dumarating. Kaya nag desisyon na akong lumabas ng condo para hanapin ito. Alas dose na rin kasi ng gabi. 

Sakto pagbukas ko ng pintuan ay siya namang akmang paglalagay nito ng susi sa doorknob. Pareho pa kaming nagulat ng makita namin ang isat isa. 

Imbes na “Bakit ngayon ka lang at saan ka nanggaling” ang nais ko sanang sabihin sa kanya. Salitang ‘Sorry’ ang namutawi sa bibig ko.

“Sorry.” Sambit ko. Tahimik lang itong nakatingin sa akin. Ilang minuto rin iyon bago ako nito niyakap ng mahigpit.

“Sorry din.” Tugon nito ng maghiwalay na kami ng yakap. Hinalikan ako nito sa labi. Saglit lang iyon pero sapat na iyon para mawala ang pag aalala at inis ko sa kanya.

“Hindi ka na galit sa akin?” Tanong ko pa sa kanya. Sumilay ang ngiti sa labi nito. 

“Never naman akong nagalit sayo. Nagtampo lang pero okay na ako. Wala na yon sa akin.” Nakangiti na wika nito. Niyakap ko muli ito habang papasok kami sa unit.

Napatigil ito sa paglalakad ng makita nito ang nakahanda sa lamesa. Doon ko natiyak na wala na nga ang pagtatampo nito sa akin. 

“Kung alam ko lang na may pasorpresa kang ganito, Hon. Umuwi sana ako agad. Thank you, Hon. I love you.” Sambit nito. 

Binuhat pa nga ako nito at pinaulanan ng halik sa pisngi at labi. Tawa ako ng tawa sa ginawa nito. Para talaga itong bata kumilos kung minsan.

“Pambawi ko sa pagtatampo mo. Magpalit ka na ng damit mo at ng makakain na tayo.” Yaya ko sa kanya. Natutuwa naman na sumunod ito. 

Ininit ko na lamang sa loob ng microwave ang spicy adobo. Lumamig na kasi iyon. Tamang-tama sa pagbabalik ni Niccolo ay natapos na rin ako. 

Habang kumakain ay nag kwentuhan kami ng mga nangyari sa buong araw namin. Lagi naman namin iyong ginagawa. Pero this time, mas marami ang naikwento sa akin ni Niccolo. Halos hindi na nga ako makasingit sa kadaldalan nito. Hinayaan ko na rin kasi nakikita ko naman na masaya ito habang nagkukwento.

Napansin ko lang na hindi ito masyadong kumain ng spicy adobo. Hindi nga rin ito kumain ng jco na binili. Bagay na ikinataka ko. Well, siguro ay busog lamang ito. Pero tiyak bukas na bukas ay ubos din yon. 

Ito na ang nag presinta na mag ligpit at maghugas ng pinagkainan namin. Pasasalamat daw nito sa pag sorpresa ko. Hinalikan pa nga ako nito sa labi. Bagay na ikinakilig ko. Dahil sa ala una na at maaga pa ang pasok ko bukas. Nauna na ako humiga sa kama pagkatapos kong mag hilamos at mag sepilyo. 

Hindi ko na nga rin nahintay ito na tumabi sa akin. Agad na rin akong nakatulog nun. Paglapat na paglapat ng katawan ko sa kama.

Kinabukasan

Nagising ako sa tunog ng nag iingay ko na cellphone. Tumunog na ang alarm clock ko. Hindi ko ito naunahan dahil sa late na rin akong nakatulog kagabi. 

Humihilik pa nga sa tabi ko si Niccolo. Hindi man lang nagising sa ingay ng alarm ko. Tulog mantika talaga itong lalaking mahal ko. 

Bago bumangon ay hinalikan ko muna ito sa pisngi. Ang swerte ko talaga sa lalaking ito. Gwapo na, mabait pa. Higit sa lahat. Mahal na mahal ako. Saan ka pa. Marami ngang naiinggit sa akin. Tinatanong kung saan daw ba ako nakakuha ng isang Yummy at Hot na Niccolo. 

Anyway, tatayo na sana ako sa kama ng mapansin ko ang pag ilaw ng phone ni Niccolo. Malaya naman kaming hawakan ang bawat phone ng isa't isa. Alam nga namin ang bawat password ng social media accounts namin.

Hindi ko naman ugali na tignan ang phone ni Niccolo sa umaga. Kaya lang ng mga oras na iyon ay hindi ko mapigilan na hindi kunin iyon at tingnan kung sino ang nag chat sa kanya. 

Nakita ko sa screen ang pangalan ng ka-trabaho niyang si Joseph. Natatawa na lang ako sa sarili ko. Isa iyon sa mga ka-trabaho nito na close ko rin. Minsan nga ay nagpupunta pa iyon dito sa unit at nakikipag-inuman sa amin. Although katulad din naming Bisexual si Joseph, malabo na pag selosan ko ito. 

TOP din kasi ito tulad ni Niccolo. 

Akmang ilalagay ko na iyon muli sa side table ng mag chat muli ito. Baka importante kasi iyon. Kaya binasa ko na. Pag bukas ko nun sa messenger ay halos nanginig na lang ang buong kalamnan ko sa mensaheng ipinadala nito. 

“Grabe. Sobrang sarap ng ginawa mong pagkantot talaga sa akin, Pare. Ramdam ko ang gigil ng pag barurot mo. Fuck you! Hahaha.” 

“Sobrang laki talaga ng burat mo. Butas na butas ako sayo. Hinayupak ka. Hindi mo talaga ako tinantanan. Hanggat hindi ako nalulumpo. Hahaha. Ramdam na ramdam ko pa nga hanggang ngayon ang tamod mo sa loob ko. Hindi pa kasi ako naghuhugas. Nakatulog na lang ako pagkatapos ng ika limang round natin. Hindi ko nga alam na umalis ka na. Gago ka.” 

The Fuck…!

Prank ba to? Putang ina yan. Halo-halong emosyon ang naramdaman ko ng mga sandaling iyon. Pero sa kabila ng sakit at pagkalito sa nabasa ko ay nagawa ko pa rin mag isip ng tama. 

Agad kong kinuha ang phone ko at ni-log in ang account doon ni Niccolo. Pagkatapos ay binalik ko sa dating pwesto ang phone nito. Saka ako pumasok ng banyo. Muling nag chat si Joseph pero hindi ko muna binasa. Kahit kating-kati na akong basahin iyon. 

Kailangan kong gawin yon para hindi mahalata ni Niccolo na nabasa ko ang mensahe ni Joseph sa phone nito. Mga putang ina nila. Kailan pa nila ako niloloko? Kagabi lang ba? 

Kaya ba late na ito nakauwi sa unit kagabi. 

Iyon pala ang pinagkakaabalahan nito. Guilty-ing guilty pa ako sa pagtatampo nito. Tapos malalaman kong may iba pa lang butas itong kinakantot. Inunahan pa ako ng Joseph na iyon. Putang ina!

Nanghihina na napaupo na lang ako sa inidoro habang nakatingin sa phone ko. Saka ko lang napansin na umiiyak na pala ako ng may pumatak na luha sa screen ng phone ko.

Hindi ko akalain na magagawa akong lokohin ng ganito ni Niccolo. Ako ba ang may kasalanan dahil nag loko ito? Dahil ba yon sa hindi ko pagbibigay ng gusto nito? 

Putang ina. Sobrang sakit…! 

Pinilit kong umiyak ng tahimik. Ayokong marinig ni Niccolo, na umiiyak ako. Litong-lito pa rin kasi ako sa nangyayari. Hindi makapaniwala na totoo ang lahat ng ito. 

Bente minuto rin akong tumangis sa banyo bago ako nag desisyon na maligo na. Baka ma-late na rin kasi ako sa trabaho. Kahit durog na durog ang puso ko ay kailangan ko pa rin mag trabaho. 

Binilisan ko na lamang ang pag ligo ko. Alam ko naman na mamaya pa ang gising ni Niccolo. Kahit mabigat ang pakiramdam ko. Ginawa ko pa rin, ang madalas kong gawin sa unit bago pumasok. 

Nagluto pa rin ako ng breakfast nito. Nag iwan ng sweet notes sa lamesa. Hindi ko na nga lang ito hinalikan sa pisngi gaya ng madalas kong ginagawa. Hindi ko na kasi kaya yon. Baka maiyak lang ako kapag ginawa ko iyon at maging dahilan pa para magising ito. Nagmadali na lang akong lumabas na ng unit.

“Good Morning, Neighbor.” Bungad na tanong sa akin ng lalaking nakasalubong ko. 

“G-Good Morning.” Garalgal na tugon ko rito. Natulala pa ito saglit ng makita ang mukha ko. Kaya naman mabilis na akong naglakad at iniwan ito sa may hallway. 

Siya ang lalaking nakatira sa katabi naming unit. Mabait naman ito. Gwapo. Maganda ang katawan. Call center agent ito. Kaya naman ang uwi nito ay siyang pasok naman namin ni Niccolo. 

Kaya lang iniiwasan ko ang lalaking ito.  Ayoko nga kasing bigyan ng dahilan para mag selos si Niccolo.

Noong bagong lipat pa naman kami sa condo ay napansin ko na ang pagtitig nito sa akin. Tapos kapag nakakasalubong ko pa siya ay nakikita ko ang panakaw na tingin nito. Kaya ramdam ko na gaya namin ni Niccolo ay isa rin itong Bisexual. Ramdam ko, eh. 

Pagkarating sa office ay diretso agad ako sa table ko. Alam kong malapit ng magising si Niccolo. At alam ko rin na ang phone nito ang una nitong titignan. Kaya hinintay ko talaga na ma-seen nito ang mensahe ni Joseph. Para naman malaman ko ang irereply nito. 

Kahit papaano kasi ay umaasa pa rin ako na prank lang iyon at hindi totoo ang lahat ng nabasa ko kanina.

Hindi naman ako nag hintay ng matagal. Ilang minuto lang ay nakita ko na na nabasa na nito ang mensahe ni Joseph at nakikita ko na tumitipa na ito ng mensahe.

“Gago ka, Pare. Sinabi ko sayong wag mo akong ichat ng ganyan. Hintayin mo muna na ako ang unang mag chat. Tang ina.” 

Reply ni Niccolo na nabasa ko.  Naglaho na parang bula ang natitira na pag-asa ko sa nireply nito. May babala na pala ito kay Joseph. Totoo talaga ang lahat ng sinabi ng lalaki. Totoo rin na may nangyari sa mga ito.

“Sorry. Na excite lang ako na imessage ka. Wala ka na kasi sa tabi ko ng magising ako, Pare. Saka nabasa ba ni Abed?” Tanong pa ni Joseph.

“Putang ina mo. Mabuti nga at hindi niya pinakialaman ang phone ko. Tarantado ka. Basta hintayin mo ang chat ko sayo. Mabubuko tayo sa ginagawa mo, eh.” Sagot naman ni Niccolo.

Humigpit lalo ang hawak ko sa phone ko. Saka naiyak na lang muli ako sa mga nababasa ko. 

J : Iyon naman pala, Pare. Relax lang. Kabado ka masyado. Wag kang mag alala. Chuchupain ko na lang ulit yang burat mo ng sagad na sagad mamaya sa office. Hahaha.

N : Gago! Malibog ka talaga.

J : Nahiya naman ako sayo, Pare. Ang lakas nga lagi ng ungol mo. Lalo na kapag dinideepthroat ko ng malala yang burat mo. Hahaha.

N : Ang sarap, eh. Saka mahusay kang chumupa. Nasasagad mo ng husto ang burat ko. Wala pa kasing nakakasagad nito. Ikaw palang.

J : Hahaha. Alam ko. Kaya nga araw-araw mong pinapachupa yan sa akin. Parang gusto mo rin yatang araw-arawin ang kantot sa akin. Namu! Nag enjoy ka ba sa pagkantot mo sa akin kagabi, ha? 

N : Hell, yeah! Grabe. Ang sikip ng butas mo, Pare. Pasok na pasok ang burat ko sayo. Kaya nga hindi kita tinantanan. Hahahaha. Gustong-gusto mo rin naman.. Sarap na sarap ka rin sa kantot ko. 

J : Aminado naman ako. Makakalimang round ba tayo, kung hindi ako nag enjoy. Hahaha. Ang dami mo ngang labasan. Putang ina ka! Anong klaseng imbakan ba ng tamod meron ka? Araw-araw na kitang kinakatasan pero marami pa rin ang lumalabas. Hanep!

N: Hahaha. Ganun talaga kapag gifted. Saka hindi kasi ako nag jajakol. Kaya siguro, naiipon. Hahahaha.

J : Ang sabihin mo, tigang ka sa chupa at kantot. Hahaha. Bobo rin si Abed, eh. Sinasayang ang burat mo. Ako tuloy ang nakikinabang dyan. Hahaha. Sarap kaya ng tamod mo. Hahahaha.

N : Wag mong pag salitaan si Abed ng ganyan. Hindi niya lang talaga kaya ang burat ko. Naiintindihan ko naman yon.

J : Ooppss… Sorry. Hindi pa rin kasi ako makapaniwala sa sinasabi mo na hindi mo pa siya nakakantot. Tapos hindi ka pa niya naisasagad ng chupa. Ang weak lang masyado ni Abed.

N : Yeah. Pero mahal ko siya. Hindi nga lang niya masabayan ang libog ko. Eh, super libog ko naman kasi talaga.

J : Kaya sa akin mo ipinalalasap.

N : Oo. Bakit ayaw mo ba? 

J : Gusto ko. Pabor nga sa akin yon. Hahaha. Kaya nga kahit alam kong may boyfriend ka na ay chinuchupa at nagpakantot pa rin ako sayo. Sarap mo naman kasi. Lalo na ang burat mo. Hahaha.

N : Yan ang gusto ko sayo, eh. Di bale, mamaya matitikman mo ulit ito. Hahaha. Kaya mo pa ba?

J : Oo naman. Saka, Titikman ko talaga yan. Hindi ako titigil hanggat di nauubos ang tamod mo. Para naman wala ka ng mailabas pa para kay Abed. Hahaha. Joke lang. 

N : Hahahaha. Gago ka talaga. Sige na at maliligo na ako. Kitakits nalang mamaya sa school. 

J : Hahaha. Maglinis ka ng mabuti ah. Didilaan ko ang buong katawan mo. Lalo na ang masarap mong kilikili. Hahaha.

Napahagulgol na lang ako ng matapos na ang pag uusap ng dalawa. Napansin na nga ng mga ka work ko ang nangyayari sa akin. Nag dahilan na lang ako na may namatay akong kamag anak. 

Tutal para rin naman namatay ang puso ko sa nabasa ko. Kaya tama lang din ang sinabi ko. Mukhang naniwala naman ang mga katrabaho ko. Kaya naman hinayaan na lang nila ako. 

Buong araw akong lutang. Hindi nga ako nakakain ng lunch time. Umiyak lang ako ng umiyak. Nagluksa sa kataksilan na ginawa sa akin ni Paolo. 

Mahal na mahal ko siya. Na kahit nag taksil siya sa akin ay handa ko pa rin siyang tanggapin. Nababaliw na siguro ako. Siguro kasalanan ko rin talaga. Ang arte ko kasi, eh. Hindi ko kasi kaya ang burat niya. 

Siguro kung pinagbigyan ko lang na kantutin ako. Hindi sana siya maghahanap ng iba. Hindi sana ako iiyak ng ganito. Putang ina. Ang sakit-sakit talaga. Parang gusto ko ng mamatay. 

Pinilit ko pa rin na mag trabaho ng araw na iyon. Pero wala talaga ang isip ko sa pagtatrabaho. Lumilipad ang isip ko sa work place ni Niccolo. 

Chinuchupa na ba siya ngayon ni Joseph?

Gagawin ba nila talaga iyon sa opisina nila. Iyon kasi ang nabasa ko sa conversation nila. Fuck…! Hindi malabo na mangyari iyon. Lalo pa at nasasagad ni Joseph ang dambuhalang burat ng boyfriend ko. 

Putang ina… Ang hirap ng ganito. Ang sakit-sakit talaga.

---------------------------------------------------------------------------

Pag uwi ko sa unit namin ay latang-lata talaga ang katawan ko. Pagod na pagod ang pakiramdam ko. Kahit wala naman akong ginawa masyado sa office. Panay iyak nga lang ang inatupag ko. 

Sa Kabila ng nangyari ay hindi ko pa rin nakalimutan ang magluto ng ulam para sa hapunan namin. Hindi ko nga lang sigurado kung masarap ba ang nailuto kong sinigang. 

Sinubukan kong pasiglahin ang sarili ko at iwaglit sa isipan ko ang mga nalaman ko. Kahit paano ay nag tagumpay naman ako. Kaya ng dumating si Niccolo sa unit namin ay binigay ko talaga ang best ko para wala itong mapansin na kakaiba sa akin. 

“Bakit namamaga ang mata mo, Hon?” Tanong nito habang kumakain kami. 

“Nanood kasi ako ng kdrama kanina. Naiyak ako sa isang scene.” Pagsisinungaling ko rito. Napangiti ito sa sinabi ko. 

Alam naman kasi nito na mababaw ang luha ko. Mabilis akong umiyak. Alam din nito na mahilig ako sa kdrama. Kaya nakaligtas ako sa tanong nito sa pamamaga ng mata ko. Nagsimula itong magkwento ng mga nangyari sa buong araw nito.

Nakinig lang ako sa kanya. Ngayon tuloy ay napapaisip na ako kung totoo ba ang sinasabi nito sa akin o gawa-gawa lang nito ang lahat. 

Gusto ko sanang putulin ang pagsasalita niya at itanong ang ginawa nila ni Joseph ngayon. Kaya lang hindi ko kaya. Lalo na ng makita ko ang gwapo at maamo niyang mukha. Mahal na mahal ko talaga ang lalaking ito. Putang ina.

“Hon, What’s wrong? Bakit umiiyak ka? May problema ba? Tell me.” Tanong nito. Naramdaman ko sa boses niya ang pag-aalala. Hindi ko na namalayan na naluha na pala ako ng tuluyan.

“W-Wala. Naalala ko lang ang pinanood ko. Nakakaawa kasi ang bida dun. Hindi ko k-kinaya.” Sagot ko sa kanya. 

Lumapit ito sa akin at pinunasan ang mga luha na naglandas sa pisngi ko. Saka ako nito hinila patayo at niyakap. Hinimas-himas pa nito ang likuran ko. Para bang sanggol na pinapatahan sa pag iyak. 

“Ang inosente talaga ng Hon ko. Tahan na. Hindi naman totoo yon. Saka panigurado makakabawi rin ang bida. Magiging happy ending din iyon.” Sambit nito. 

Mas lalo tuloy akong naiyak sa sinabi nito. Sana nga ay hindi totoo ang nangyari at nalaman ko. Sana panaginip lang ang lahat.

Ramdam ko naman na mahal niya ako. Pero nasasaktan pa rin ako sa panloloko na ginawa niya sa akin. Kahit na alam kong may pagkukulang ako. Alam kong mali pa rin yong ginawa niya. 

Tang ina. Ano ba ang dapat kong gawin? Gulong-gulo na ako.

Gaya kagabi si Niccolo na ang nag ligpit at nag hugas ng pinag-kainan namin. Nauna na akong matulog sa kanya. Hindi ko na nga alam kung anong oras siya natulog. Basta nagising na lang ako na nakayakap siya sa akin.

Kahit kaunti ay nabawasan ang bigat na nararamdaman ng puso ko, pero hindi pa rin talaga mawala sa isip ko ang mga nabasa ko.

Sasabihin ko ba ang mga nalaman ko o mananahimik lang ako? 

Mahal na mahal ko talaga siya. Isipin ko pa lang na maghihiwalay kami ay hindi ko na kakayanin. Hindi ko maisip na gigising na lang ako isang araw at wala na siya sa tabi ko.

Napaiyak na naman tuloy ako ng maisip ko yon. Paano na lang kung unti-unti ng nababawasan ang pagmamahal niya sa akin. Paano kung nag i-stay na lang siya dahil napipilitan na lang siya. Fuck!

Sa pag iyak ko ay napunta na iyon sa pag hagulgol, dahilan para magising si Niccolo. Napabalikwas pa nga ito ng bangon. Muntik pa itong mahulog sa kama. 

Kung hindi lang ako umiiyak ay tatawa sana ako dahil sa itsura nito, eh. Kaya lang, mas lamang talaga ang kalungkutan at sakit na nararamdaman ko sa mga sandaling iyon. 

“Hon, alam kong may problema. Please. Sabihin mo naman sa akin. Nararamdaman ko. Hindi ito tungkol sa pinanood mong kdrama. Hindi ka iiyak ng ganyan kung hindi ka nasaktan ng husto. Ano ba yon? May nagawa ba akong mali na ikinasakit ng loob mo?” Nag aalala na tanong nito. Napalunok pa ito ng laway ng tingnan ako.

Bago pa ako magsalita ay hinala na ako nito at niyakap ng mahigpit. Doon ay mas lalo pa akong napaiyak. Hagulgol talaga. Ibinuhos ko ang sakit na nararamdaman na bigat sa puso ko. Hinayaan lang naman ako at hinagod-hagod ang likuran ko. 

“Hon, Tahan na. Sorry na po. Sorry na. Kahit hindi ko pa alam ang iniiyak mo. Sorry na please. Hindi ko kaya na nakikita kang ganito.” Sagot nito na napahikbi na rin. Doon ko napagtanto na umiiyak na pala ito. 

Para kaming tanga na dalawa dahil nag iyakan na lang kami, habang magkayakap pa rin. Mas lalo pa ngang humigpit ang yakap nito. Dahilan para marinig ko ang napaka lakas ng pagkabog ng dibdib nito.

“Hon, wag mo akong iiwan. Hindi ko kakayanin. Mamamatay ako. Please. Wag mo akong iiwan.” Paulit-ulit na wika nito. 

Putang ina! Halos matunaw ang puso ko sa sinabi nito. Pareho pala kami ng nararamdaman. Pero bakit niya kasi ako niloko? Ano ang ibig sabihin nun? Libog lang ba talaga ang nararamdaman niya kay Joseph. Libog na hindi niya nakukuha sa akin dahil sa hindi ko kayang sabayan ang trip niya. 

“Please, Hon. Hindi ko kakayanin. Kaya sorry na po. Sorry na. Wag mo akong iiwan, Hon. Please. Parang awa mo na. Wag mo akong iiwan. Wag mo akong iiwan. Sorry na. Sorry na.” Paulit-ulit na saad niya. Hindi ako sumasagot sa sinasabi nito. Sabay lang kaming umiyak sa yakap ng isa’t isa.

Ilang minuto pa ang lumipas ay tumahan din kaming dalawa. Mas inuna pa nga nitong punasan ang mga luhang pumatak sa pisngi ko. 

“Magang-maga na ang mata mo, Hon. Sorry na. Wag ka ng umiyak.” Sambit nito. Saka ako hinalikan sa noo, sa pisngi at sa labi. 

Kung makasaway ito sa akin. Eh, magang-maga na nga rin ang mata nito kakaiyak. 

Kumuha muna ito ng tisyu sa ibabaw ng table na nasa gilid ng kama. Hindi nito binitawan ang kamay ko. Ang higpit nga nang kapit nito. Halatang ayaw akong pakawalan. 

Suminga muna ako at noong okay na ako ay tinitigan ko siya sa mata. Kailangan kong mailabas ito sa dibdib ko. Hindi nito matagalan ang tingin ko sa kanya, pero sinikap pa rin nito na titigan ako at hindi ialis ang tingin sa mata ko.

“May nangyari ba sa inyo ni Joseph?” Tanong ko. Bumakas ng sabay-sabay ang pagkagulat, takot, at pagsisisi sa mga mata nito.

Hindi ko na kailangan pang marinig ang sagot sa bibig nito, para lang masabi ko na walang katotohanan iyon. Sa kilos pa lang nito ay alam kong hindi iyon panaginip. Totoo talaga ang lahat.

“Sorry, Hon. Sorry…” Umiyak ito habang walang humpay nitong sinasabi ang salitang ‘Sorry’

“K-Kailan pa?” Garalgal na tanong ko sa kanya. Hirap na hirap kong sambitin iyon. Kaya napaiyak na naman ako. Nasasaktan ako sa panloloko nito, pero nasasaktan din ako na umiiyak ito ngayon. 

Putang ina. Ganito ba kahirap ang magmahal. Kailangan ba talaga naming pagdaanan pa ito. 

“S-Sabihin mo sa akin, Niccolo. Sabihin mo sa akin.” Sambit ko. Hilam ang mga mata na tumingin ito sa akin. Siguro nagulat ng sambitin ko ang pangalan nito at hindi na sa endearment namin na ‘Hon.’

“N-Noong December pa.” Pag amin nito. Parang bomba na sumabog sa ulo ko ang sinabi nito. 

“L-Last year pa. S-Saan?” Tanong ko. Panay agos na rin talaga ang luha ko. Hindi ko talaga mapigilan, eh. 

“S-Sa condo niya. N-Noong binigay ko ang mga pasalubong natin sa kanya galing baguio.” Sambit pa nito.